Doar Proat Lub

Een dag doorgebracht zonder het zien of horen van schoonheid, zonder het overdenken van een mysterie of het zoeken naar waarheid, is een verloren dag.

-Lewis Mumford-

Boeken



In zonde ontvangen

Max Bakker is een gefrustreerde man. Hij groeit op in een gereformeerd Urker gezin maar valt van zijn geloof. Dan raakt hij in de ban van complotdenkers, die ervan overtuigd zijn dat achter de schermen een groep mensen probeert totale controle te krijgen over de mensheid. Deze groep is volgens Max verantwoordelijk voor alles wat er mis is in deze wereld op economisch, politiek en religieus gebied. Steeds meer overtuigd van zijn gelijk, besluit Max een daad te stellen tegen deze elite en beraamt een serie aanslagen.

Het boek is direct te lezen via de volgende link.

http://bijlage.doarproatlub.nl/In Zonde Ontvangen.pdf

U kunt een audio versie van dit boek gratis downloaden via de onderstaande links. Let op bij torrentreactor moet u op het grijze U icoontje klikken helemaal rechts naast download torrent.

link naar torrent In zonde ontvangen

Ook kunt u het boek downloaden via Kickasstorrent


link kickass torrent naar In zonde ontvangen

Het boek is te koop bij boekscout.nl, boekhandel Koster en Totaalgemak
.


De Cosby Nikkers

De Cosby Nikkers vertelt het verhaal van een groep zwarte jongens die in het getto van Detroit leven. Ze willen een revolutie ontketenen die er voor moet zorgen dat de zwarte gemeenschap een sprong vooruit maakt. Ze vinden de doem cultuur van pooiers, dealers en bitches maar niets en zien meer in het navolgen van de blanke cultuur.
Om hun projecten te financieren hebben ze geld nodig. Tijdens het maken van een youtube filmpje, wordt het leven van de jongens op de kop gegooid. Ze proberen te redden wat er te redden valt waardoor er uiteindelijk weinig tot niets van hun idealen over blijft.

Het boek is direct, als pdf bestand, te downloaden via onderstaande link.

http://bijlage.doarproatlub.nl/cosby nikkers 2014.pdf

Dagboek van een Aluhoedje

Dagboek van een Aluhoedje is een verzameling opiniestukken over samenzweringen, geschiedenis en politiek.

Hieronder kunt u het boek als pdf downloaden

http://bijlage.doarproatlub.nl/Dagboek van een Aluhoedje.pdf



"De Cosby Nikkers" is ook te downloaden als Eboek en Audioboek via Piratebay

Ebook In zonde ontvangen

http://thepiratebay.se/torrent/9772293/In_Zonde_Ontvangen_-_Chris_Kramer

Audioboek In zonde ontvangen

http://thepiratebay.se/torrent/9678767/In_Zonde_Ontvangen_-_Chris_Kramer

Ebook De Cosby Nikkers

http://thepiratebay.se/torrent/9761583/De_Cosby_Nikkers

Audioboek De Cosby Nikkers

http://thepiratebay.se/torrent/9761574/De_Cosby_Nikkers


--------------------------------------------------------------------------------------------------------

Nog een keer jong zijn



Hoofdstuk 1

Een uur, voordat we het verschrikkelijke nieuws ontvingen, hadden we allebei twee pillen genomen.

“Er is iets ergs gebeurd, jullie moeten zo snel mogelijk naar het UMC in Utrecht komen”, hoorde ik door de telefoon, de XTC pil begon bij Ellen al aardig te werken. “Pfff, ha, ha, ja is goed we komen er aan”, zei ik. Ik kon me nog wel bedenken dat lachen nogal ongepast was bij zo’n mededeling, maar ik had mezelf niet helemaal meer onder controle. “We moeten naar het ziekenhuis”, zei ik tegen Ellen. Ellen klapte dubbel van het lachen en begon me daarna obsessief te knuffelen en te zoenen. “ja, wat een goed idee”, zei ze. “Dan gaan we alle mensen daar beter maken, te gek man, ik hou van je, je hebt altijd van die goede ideeën weet je”. Tja, inderdaad, dacht ik, waarom niet. Als we daar toch heen gaan, dan kunnen we net zo goed alle mensen beter maken. We begonnen te zoenen op een bankje bij het Rembrandts plein en daar raakte we ook in een gesprek over hoe geweldig ons huwelijk wel niet was en hoe leuk we elkaar vonden.

Er kwam een groep jongens bij ons langslopen, waarschijnlijk een vrijgezellenfuif, want een van de jongens was verkleed als zebra. “Wat ben je een mooie zebra zeg”, zei Ellen. “Je hebt van die mooie strepen, zwart en wit en precies evenwijdig aan elkaar. Ik hou zo van dieren”

Ellen liep op de vrijgezelle zebra af en begon hem te knuffelen. Ik dacht laat ik maar mee doen. Het is inderdaad een hele mooie zebra en samen met de vrienden van de vrijgezel, begon ik het voorbeeld van Ellen te volgen en begonnen we de jongen, als iemand die net gescoord had in de champions league finale, te bespringen en te knuffelen.

Mijn telefoon ging af. “Zijn jullie al onderweg?”

Ik antwoordde en zong. “Ja, we komen er aan, take it easy man” “take it easy, take it easy, don’t let the sound of your own wheals drive your crazy

“Het gaat om Henk man, doe effen normaal, zitten jullie al in de auto?”

“Nee, maar die gaan we nu opzoeken”. Zei ik.

“Rijden jullie nu nog niet dan? Ik heb jullie een half uur terug gebeld?”

“Hé, ik hou van je pik, echt ik vind je zo’n topgozer, ik hou echt van je”

“Wat zit jij nou stom te lullen man, heb je geblowd of zo, wat is er met je aan de hand? “

“Relax man, de wereld heeft meer liefde nodig, al dat geruzie slaat nergens op”

“Je kind ligt verdomme, zwaar gewond in het ziekenhuis man, kom nou maar hier naar toe”

Door de warme en liefdevolle gevoelens begon er iets te dagen bij me. Er was iets met Henk, onze zoon, maar ik kon me er op de een of andere manier niet toe brengen om het echt serieus te nemen.

“Ellen, kom lieverd” Ik trok haar bij de Zebra weg. “We moeten terug naar Utrecht”

“Het is hier net zo leuk en gezellig. Er zijn hier allemaal van die aardige lieve mensen”

We begonnen al aardig met onze tanden te knarsen.

“Er is iets met Henk”, zei ik. Het gezicht van Ellen lachte maar haar ogen huilden.

We zaten gevangen in een trip.

Hoofdstuk 2

Het was ons, met veel moeite, gelukt om bij de parkeer garage te komen. Nu de auto nog zien te vinden. Na alle parkeerdekken te zijn afgelopen en bij alle grijze Ford Focussen de sleutel in het slot te hebben gedaan, was het ons gelukt naar de uitgang te rijden. We waren echter vergeten te betalen. Gelukkig kwam de parkeerbeheerder zijn hokje uit, nadat er een flinke rij wachtenden achter ons was ontstaan. We moesten een dagtarief afrekenen en toen openende hij de slagboom voor ons.

We reden de rondweg op maar ik had eigenlijk geen flauw benul hoe ik nu in Utrecht moest komen. Zelfs het verkeersbord met Utrecht boven de weg bracht me in verwarring. Ellen zat ondertussen aan m’n ballen te voelen, waardoor ik mijn concentratie nog meer verloor. Even later begon ze me te pijpen. Ik ging zo snel ik kon van de weg af waar we op een carpool strook aan een heftige vrijpartij begonnen. Toen ik bijna klaar kwam werd ik weer gebeld, maar ik liet me niet van de wijs brengen en bereikte met enkele harde stoten mijn hoogtepunt.

Mijn telefoon bleef over gaan, dus deed ik hem uit. Ik voelde me geweldig ondanks dat ik wist dat er iets niet klopte. Ik kon mezelf er niet toe zetten om dat lekkere, fijne gevoel los te laten en mezelf over te schakelen naar de “echte” wereld waar, zoals ik in mijn onderbuik voelde, een wereld van pijn op ons lag te wachten.

We waren inmiddels weer de snelweg opgedraaid maar ik bleek een verkeerde afslag te hebben gepakt. Gelukkig konden we er allebei nog om lachen. We hadden het in tijden niet zo met onszelf en elkaar getroffen en deze kleine misstap kon ons niet deren. Ik probeerde me te concentreren maar ik werd steeds weer afgeleid. “Utrecht moet het zijn, Utrecht, Utrecht, Utrecht,” coachte ik mezelf.

Uiteindelijk belanden we, na veel omzwervingen bij het UMC in Utrecht. Bij de ingang stond mijn schoonmoeder ons al op te wachten. Ze keek ons vol verwondering aan toen we als twee verliefde, giechelende pubers aankwamen wandelen.

“Sorry, dat ik het moet zeggen, maar Henk is al overleden”, zei ze huilend.

Ik moest keihard huilen maar ik begon een beetje te vreemd ingehouden te lachen waardoor ik enorm moest hoesten. Met Ellen was het al niet veel beter en mijn schoonmoeder keek ons vol onbegrip aan en wist niet zo erg wat ze met de situatie aan moest.

Ik wist nu dat ik eerst uit deze trip moest zien te komen voordat ik deze situatie verder onder ogen kon zien. Ik trok Ellen mee bij haar moeder weg en ging op zoek naar een dokter. Ik sprak een zuster aan en legde onze situatie zo goed en ze kwaad als ging uit.

Ze dacht eerst dat ik haar in de zeik nam maar ze nam gelukkig het zekere voor het onzekere en nam ons mee naar een dokter.

Hij bracht ons naar een donkere, rustige kamer en gaf ons wat vruchtensap te drinken. “Het beste is dat u hier een uurtje of twee blijft zitten, de werking van de xtc moet dan wel enigszins afgezakt zijn. Vooral veel blijven drinken,” vertelde hij ons.

Daar zaten we dan. Ik probeerde mijn gedachten op een rijtje te krijgen maar dat lukte amper.

Ik zette mijn telefoon aan die direct over ging. Het was mijn broer Jan. Hij was helemaal overstuur en probeerde er met lieve woordjes achter te komen wat er was gebeurd. “broer, ik snap dat je hier helemaal kapot van bent maar misschien moet je toch maar naar Henk toegaan nu. Je hele familie en schoonfamilie zit daar en ze begrijpen er allemaal niks van”

Ik zei: “we kunnen nu echt niet komen Jan. Ik leg het je later nog wel eens uit. Misschien dat we er over een uurtje of twee zijn.” Ik verbrak de verbinding en deed mijn telefoon uit.

Ellen, was inmiddels in eens soort badtrip terecht gekomen. Ze lag hysterisch te huilen. Ik ging bij haar zitten, tilde haar hoofd op mijn schoot en aaide door haar lange haren.

Nog steeds was het erg moeilijk om rationeel te denken en ik wilde iedere dokter en zuster die bij ons kwam kijken een uitgebreide knuffel geven, die ze steeds beleefd afweerden.

Na verloop van tijd begon de realiteit mij beetje bij beetje, steeds harder in mijn gezicht te slaan.

Wat hadden we gedaan…het drong meer en meer door dat we ons enig kind kwijt waren.

Hoofdstuk 3

In de weken na de begrafenis werden we allebei steeds depressiever. We werden door de dorpsgemeenschap nog steeds met de nek aangekeken. “Daar gaan ze, die twee drugskikkers”, zag je ze denken. Het was natuurlijk als een vuurtje door het dorp gegaan dat de twee ouders van dat verongelukte kind, zo stoned als een garnaal, in het ziekenhuis waren aangekomen, waar ze lachend en grinnikend naast hun dode kind stonden. Dat laatste was niet waar maar het was toch op de een of andere manier zo in het geruchten circuit beland.

We verhuisden naar een ander dorp en hadden nauwelijks nog contact met onze families. We waren door het hele gebeuren, zogezegd, uitgekotst. We gingen elkaar steeds meer verwijten maken, wat uiteindelijk leidde tot een scheiding.

Nee, we hebben geen zelfmoord gepleegd en misschien is het zilveren randje aan ons verhaal, dat we deze gebeurtenis hebben gebruikt om ons ten dienste te stellen aan de maatschappij. Ellen werkt nu in een weeshuis in Roemenie en ik ben nu werkzaam voor artsen zonder grenzen.

Ik mis mijn zoon nog iedere dag maar ik heb het mezelf uiteindelijk kunnen vergeven. Eigenlijk konden we er ook niet zoveel aan doen natuurlijk. We wilden gewoon nog een keertje jong zijn…

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------