De Breivik Boys

Sjaak en drie vrienden hebben hun buik vol van de multi culturele samenleving en zien overal om hun heen een samenzwering tegen het blanke ras en de Germaanse en Europese normen en waarden en richten daarom een extreem rechtse groepering (geinspireerd door Anders Breivik) op die op allerlei manieren gaat strijden tegen de overheersing van de westerse samenleving door het Marxistisch gedachtegoed.

Een verschrikkelijke daad moet de balans in de Nederlandse samenleving doen overhellen naar rechts.

Lees hieronder het begin van het korte verhaal.  Daaronder kunt u het verhaal helemaal downloaden.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

De Breivik Boys

Hoofdstuk 1

Donald Duck is een homo, net als Guus Geluk en Mickey Mouse. Eigenlijk is heel Duckstad een broeinest van homoseksualiteit. U denk misschien wat zit hij nou dom te lullen en al is het zo, wat dan nog maar als ik u nu eens vertel dat er achter die homoseksualiteit een sinister plan schuilgaat, een plan om de westerse jeugd te indoctrineren, om ze aan te zetten tot amoreel gedrag om zaadjes te planten die uiteindelijk tot het einde van de wereld moeten leiden. Bent u dan nog zo ruimdenkend?

Mijn grootvader heeft gevochten aan het oostfront en wilde daar nooit echt veel over praten maar af en toe als hij bijv. met kerst een paar borrels te veel had gehad dan kwam er een vaste serie verhalen los. Een van die verhalen is altijd in mijn achterhoofd blijven hangen. Hij vertelde hoe hij en zijn compagnie eens in de buurt van Kiev in gevecht waren geraakt met een groep Bolsjewisten. Het was nog tijdens de onstuitbare opmars van het Duitse leger tijdens de eerste weken van operatie Barbarossa in juni 1941. Mijn grootvader en zijn vrienden werden in de buitenwijken van Kiev beschoten en waren toen in een urendurende strijdt verwikkeld geraakt. Uiteindelijk had mijn grootvader, heel heldhaftig, een bres geslagen in de defensie van de Bolsjewisten, door een roekeloze aanvalsactie. Hij verteld altijd dat, het feit dat hij de oorlog had overleefd, meer geluk dan wijsheid was. Ook deze actie verdiende eigenlijk een roemloze dood maar doordat het geweer van een van de Bolsjewisten weigerde, kon hij een huis binnendringen en een machinegeweernest uitschakelen. Hij had ondermeer voor die actie later een ijzeren kruis gekregen. Mijn grootvader vertelde dat een gebeurtenis in dat huis zijn leven had veranderd. Er lagen her en der lijken verspreid door het huis en mijn grootvader en een medesoldaat gingen controleren of ze wel echt allemaal dood waren. Een man hield zich dood en toen ze hem omdraaiden keek de man hem glimlachend aan. Het was een milde, begripvolle glimlach zonder een spoortje van haat. Het was voor de compagnie van mijn grootvader te lastig om krijgsgevangenen te nemen en ze hadden dan ook de regel om tijdens gevechtshandelingen geen gevangenen te nemen. Mijn grootvader keek hem nog eens aan en richtte zijn Luger op het voorhoofd van de Bolsjewist. De man keek hem nog een keer begripvol en glimlachend aan en stierf door een kogel uit grootvaders pistool. “Die glimlach en blik leerde me", zei grootvader dan, “dat je het leven niet al te serieus moet nemen, dat je dit leven als een soort spel moet zien en dat je daarin niet meer dan je best kan doen. Soms verlies je en soms win je. Die Bolsjewist had het beste van de situatie gemaakt en begreep dat er niet meer in zat. Hij was zo sportief om dat lot zonder angst, spijt of haat, te aanvaarden. Dat zag ik in die glimlach van die man en die glimlach veranderde mijn leven.” Volgens grootvader liet die glimlach hem inzien dat alle mensen in de kern hetzelfde zijn en dat wij allemaal, in de kern dezelfde behoeftes hebben. Hitler liet hem geloven dat Duitsers anders en beter waren dan Joden of Russen maar daar geloofde hij na die glimlach niet meer in. Zijn latere ervaringen en de verschrikkingen die hij meemaakte overtuigden hem nog meer van zijn gelijk. Net als Forrest Gump geloofde grootvader dat we allemaal als een veertje in de wind, worden beroerd door de krachten en machten om ons heen. Krachten en machten waar we als individu vaak bitter weinig invloed op hebben en vaak zien we pas achteraf of we ergens goed aan hebben gedaan. We zijn dan misschien niet helemaal stuurloos en machteloos maar grootvader voelde zich uiteindelijk wel een speelbal van de geschiedenis.

Na de oorlog, had grootvader, al zijn spullen in twee grote plunjezakken op zolder gezet en die nooit meer aangeraakt. Hij had z’n buik vol van het nazisme en was tot 15 jaar werkkamp veroordeeld voor zijn lidmaatschap van de SS maar kwam na 5 jaar weer vrij. Hij schaamde zich dood dat hij ooit, indirect, betrokken was geweest bij de moord op miljoenen mensen. Later leerde hij er wel mee om gaan en begreep hij ook wel dat je een jongen van twintig, die nog nauwelijks iets van het leven begrijpt niet echt iets kan kwalijk nemen maar toch bleef die oorlog altijd aan hem knagen.