Doar Proat Lub

Een dag doorgebracht zonder het zien of horen van schoonheid, zonder het overdenken van een mysterie of het zoeken naar waarheid, is een verloren dag.

-Lewis Mumford-

Hobbyvoetbal…een fenomeen.

Je ziet ze op zaterdagmiddag uit alle hoeken en gaten van Urk komen. Mannen op fietsen en scooters, die met rare voetbal shirtjes en vreemde namen op die shirtjes richting het bos gaan om daar mee te doen aan een voetbal competitie die zijn gelijke in Nederland en misschien de wereld, niet kent. Een competitie waar iedere Urker man zich even kan uitleven, of je nu goed, slecht of super slecht bent. Zaterdag tussen 2 uur s’middags en 6 uur s’avonds wordt er gevoetbald. Wedstrijdjes van twee keer een half uur, begeleid door spraakmakende scheidsrechters met eigen regels en veelal partijdige vlaggers. Daarna komt het hoofdprogramma.

Ik zit nu dik 20 jaar op hobby voetbal en ik begin het ieder jaar leuker te vinden. De combinatie van een gestage aanvoer van dorpsgekken, mislukte talenten, voetballers die te “goed” voor SVU waren, kansloze types, noodfiguren en het lekker slap ouwehoeren onder het genot van koud bier in het zonnetje, is nu al jaren een soort therapie voor menig Urker man en is in die zin ook goed voor het huwelijk, omdat de man dan even lekker alle sores van zich kan af-voetballen, -ouwehoeren en -zuipen. Goed voor het huwelijk in zoverre de vrouw van de hobbyvoetballer het fenomeen heeft geaccepteerd. In het begin willen ze nog wel eens over zaterdagse uitjes en winkelsessies praten maar op den duur beseffen ze zelf ook wel dat het voor de algehele voortgang van het huwelijk beter is als ze de hobbyman op zaterdagmiddag en het begin van de avond z’n gang laten gaan.

Ik begon ooit op het knollenveld achter de SVU kantine waar je toen, op sommige plekken, binnen 100 meter, van ver beneden naar iets boven NAP ging.  Na een mislukte basketbal carrière kwam ik via Jan Willem de Mug bij de Gebr. Meun terecht waar het middenveld werd stuk gescholden en gebuffeld door de Bles en de legendarische Gerrit Korf.  Twee temperamentvolle, humoristische ouwehoeren die in het veld en aan de biertafel hun mannetje stonden. Rechtsbuiten, de toen nog razendsnelle en altijd fanatieke Fokke Snoek en Jan de Kaat op doel of in de spits. Zijn vader, de “Kaat” vlagde en was niet te beroerd om af en toe even het veld in te stormen om zijn vlagbewegingen kracht bij te zetten. Vaak moeten we dan weer om zijn bril zoeken die door de schermutselingen steevast van zijn neus vloog.  Een prachtig team, waarin de huidige scheidsrechters Rein Kramer en Piet Snoek ook hun steentje bijdroegen, dat van iedereen kon winnen en verliezen, gesponsord door de humoristische eigenaren van snackbar de Gebr. Meun, Harm en Meindert. De enige patatzaak van Nederland waar je, vanwege de goede spullen en gezellige sfeer, tevreden naar huis gaat nadat je enorm bent afgezeikt.

Later kwam ik door toedoen van Jan Sjoerd “de lama” Romkes, in de tweede klasse terecht bij Bouwbedrijf Oost, dat vooral bevolkt was met de jongere garde dorpsgekken en ik kon daardoor direct aansluiting vinden. Uber dorpslegende de Lama was coach en verder speelden Jacob Ras en zijn broer de Ballo, Harjan Ruiten,  de amazing Sam brothers Jan en Lucas, Albert “Keizerbitter” Barends, die papieren zakdoekjes als scheenbeschermers droeg,  de altijd betrouwbare Evert van Keulen, de crossende en vloekende ouderling Albert  Zwaan, de knapste gozer van Urk en tevens razendsnelle Pierter Taal, die later nog de eerste en laatste MVP van de hobby werd en zo sterk was dat hij auto’s kon tegen houden die weg wilden rijden en misschien wel de beste eenogige voetballer van Nederland Feddo Veenstra. Zoon van een dominee, die altijd platzak was en eeuwig alles bij elkaar moest bietsen maar door zijn guitige en vriendelijke kop toch wegkwam met de meest brutale voorstellen. Zo moet hij bij Drankenhandel Brouwer in Kampen een keer om een voorschot hebben gevraagd voor hij ook maar 1 seconde had gewerkt.

We werden het eerste jaar kampioen in de tweede klasse en stoomden door naar de hoofdklasse waar we ook direct kampioen werden met behulp van Cees Kramer die vooral toen liet  zien dat hij eigenlijk een maatje te groot voor de hobby was. Intussen was het team flink veranderd en versterkt met ubercynicus Bertus Romkes, de red devil Marinus ten Napel en later een langharige verstoten lid van de band Jovink en de voederbietles en tevens de eerste katholieke hobby voetballer, beter bekend als The Lion King. Ook de broertjes van Cees, Jan (die alleen functioneerde boven de 23 graden) en de super snelle Jonathan Kramer kwamen het  team versterken. Dat zooitje ongeregeld kwam samen in een garagebox op de schelpenhoek. Eerst in de box van Evert van Keulen en later een box verder, die de naam het “Clubhuus” kreeg en locatie was van menig gezellig samenzijn.

Die gezelligheid vond voor veel teams vooral plaats rond het voetbal veld onder de blauwe hemel of niet zo blauwe hemel en werd dan later voortgezet in diverse clubhuizen en het Urker uitgaansleven waar je tot diep in de nacht hobby voetballers met hun voetbal shirtjes nog aan, kon tegenkomen. Die shirtjes, waren meestal gesponsord door Urker bedrijven. Ik vraag me wel eens af of er een Urker bedrijf ooit 1 cent wijzer is geworden van die sponsoring. Ik vermoed dat veel sponsoren het hobby voetbal als een goed doel zagen en uit de goedheid van hun hart gedacht moeten hebben, dat ze hun arme hardwerkende werknemers toch niet zomaar bij de straat konden laten lopen in het weekend. Een soort sociaal project voor kansarme voetballers.

Ik herinner me van mijn eerste jaren in de hoofdklasse vooral de wedstrijden met Cretier. Buiten het veld aardige gasten maar ze waren keihard en gooiden iedere smerige streek uit het boekje in de strijd om te kunnen winnen. Daarnaast waren er de eeuwige derby’s met Toyota en de Flux, die beiden dichtbevolkt waren met oud Urk 1 en 2 spelers. Op technisch en tactisch gebied legden wij het daarom ook bijna altijd af tegen ze maar we konden toch regelmatig winnen omdat we vooral fysiek sterker of sneller (lees gemiddeld jonger) waren.

Andere ploegen die de aandacht trokken waren Kat in’t Bakkie en het Kraaienest. Kat in’t Bakkie was een echt vrienden team bevolkt met de meest kleurrijke en gezellige types van het Urker uitgaansleven, waarvan een aantal niet door een doping test zouden komen en het Kraaienest was in eerste instantie een vriendenploeg van Kees “kappie” Kaptein, die vooral in het de eerste jaren van hun bestaan een niet al te goede naam hadden.

Veel spelers kwamen uit de “zwaardere” kerkelijke kringen en in die zin was het Hobbyvoetbal waarschijnlijk ook de eerste voetbal competitie waar spelers met  bijv. een oud gereformeerde achtergrond aan mee konden doen. Je hoefde immers in de meeste gevallen geen contributie te betalen en anders gaf je de regelaar van het team een paar tientjes en dan was het ook goed, geen haan die er naar kraaide.

Waar Kat in ’t Bakkie na enkele jaren uit elkaar viel nadat ze nog wel even een revolutie hadden veroorzaakt met hun hoge rugnummers en op het shirt gedrukte bijnamen, bleef het Kraaienest bestaan en groeiden ze uiteindelijk uit tot een van de beste hobby ploegen uit de hobby geschiedenis. Kees Kappie kreeg het op zijn eigen ludieke en gepassioneerde manier voor elkaar om keer op keer weer een echt team samen te stellen van personen, aangevoerd door voetballegendes als Steven Visser en Jacob Tol,  die voor elkaar door het vuur gingen. En dat team spel resulteerde in vele titels.

Toen ik, qua voetbal leeftijd, oud en gebrekkig werd, ging ik voetballen in de onderste regionen van de laagste hobby klasse maar dat is niet ten koste gegaan van mijn plezier in het spel en mijn liefde voor het hobby voetbal in het algemeen. In tegendeel. Lekker voetballen met “de Reet”, Jacob Ras, “Wompien” en Albert Zwaan gaat nooit vervelen. Dat bos blijft aan me trekken. Die magische groene velden in het midden van het bos hebben een niet aflatende aantrekkingskracht en doen me beseffen dat de hobby voetbal vereniging een unieke en prachtige vereniging is, waar we als Urkers trots op mogen zijn. Tja, als je ouder word schijn je ook sentimenteler te worden…en dan heb ik het nog niet eens gehad over Zomeravondvoetbal, Recreatief en Mix zaalvoetbal…want dat is ok zo gaaf…

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Urker Alles Mag Weekend

(waarschuwing: dit stuk staat vol met generalisaties)

“Een van de meest laffe dingen die mensen doen, is de ogen sluiten voor feiten”

-C.S. Lewis-

“Het enige wat nodig is voor de overwinning van het kwaad, is dat goede mensen het negeren en niets doen”

-Edmond Burke-

Toen ik nog in de puber zat in de jaren 80/90 van de vorige eeuw, kon ik altijd enorm genieten van Rembo & Rembo. Daarin zat ook een item over de familie “Mag Dat”. De familie “Mag Dat” beeldde dan nogal ongebruikelijke situaties uit om vervolgens een opvoedkundig oordeel te vragen aan de heren Rembo&Rembo. Meestal was dat oordeel precies het tegenovergestelde van wat je normaal gezien zou verwachten, wat dat betreft zou het zo een Urker gezin kunnen zijn.

Urkers hebben een zekere wetteloosheid in zich. Het zal een buitenstaander misschien vreemd in de oren klinken dat Urkers, waarvan zo’n 94% naar de kerk schijnt te gaan, niet zo erg van regeltjes houden, maar toch is het zo. Die wetteloosheid komt denk ik voort uit de eiland cultuur, waarbinnen we gewend waren onze eigen boontjes te doppen en daarnaast de aard van het ruige vissersbestaan. De visserij eist toch een zekere mate van onverschilligheid en stoerheid. Niet te veel nadenken, niet te veel piekeren. Gewoon doen. Voor het laatste restje twijfel en angst hadden de meeste Urkers dan nog wel vertrouwen in God.

Die eiland cultuur zien we bijv. ook terug op Sicilië. Die wetteloosheid en het regelen van zaken binnen de eigen familie en groep, zien we daar in een heel ernstige vorm terug, die uiteindelijk geresulteerd heeft in de “Cosa Nostra”, “Onze Zaak”. Ook de maffia heeft hele nauwe banden met het geloof en de cultuur waar ze uit voortkomen.

Nu zou ik natuurlijk enorm overdrijven om Urk daadwerkelijk met Sicilië te vergelijken. Gelukkig is het op Urk nog kinderspel vergeleken met de uitwassen van corruptie, afpersing en moord die daar aan de orde van de dag zijn.

Toch kan ik wel enigszins een link maken. Op Sicilië bestaan twee rechtstaten naast elkaar en dat zie ik op kleine schaal ook op Urk terug. Op Urk zien we meer en meer dat er twee werelden zijn. De illegale en de legale en misschien in het verlengde daarvan: de kerkelijke Urker en de werkelijke Urker.

O.a. het barretjes gedoogbeleid van onze gemeenteraad heeft een soort betonrot veroorzaakt in onze Urker rechtsstaat. Dat gedoogbeleid is de laatste jaren de spuitgaten uitgelopen. In het verlengde daarvan zien we nu met de vuurwerk terreur hetzelfde ontstaan. Gemeenteraadsleden die een beetje popi jopie doen, het negeren, er om lachen en het zelfs goedkeuren als het maar binnen de perken blijft. Ondertussen vergeten ze dat ze een rechtsstaat vertegenwoordigen die door hun laffe houding steeds verder afbrokkelt. Ze hebben niet in de gaten dat door hun manier van politiek bedrijven de jeugd steeds meer de boodschap krijgt dat ze het allemaal niet zo nauw hoeven te nemen met de wet. Barretjes, scooters, vuurwerk, alcohol, drugs, het ligt allemaal in het verlengde van een slap gemeentebeleid dat weigert op te treden tegen mensen die de wet overtreden. Erger nog ze kunnen niet optreden omdat ze dan het falen van hun eigen schijnheilige praatjes moeten toegeven. Ze moeten dan erkennen dat ze met hun horeca beleid al 30 jaar achter de feiten aanlopen. Tja, als je nu die barretjes dicht zou gooien, dan heb je pas echt een probleem.

Hoe dom of laf moet je zijn om die problemen niet te willen zien en ze maar voor je uit te schuiven? Het overgrote deel van de Urker jeugd (en veel volwassenen) wil nu eenmaal feesten en beesten. Of de kerk en politiek dat nu leuk vindt of niet. Dat is een feit. Dat feit kan je negeren of je kan er wat mee doen om op die manier problemen te voorkomen. Helaas is de Urker gemeenschap zelf natuurlijk debet aan dit hele verhaal. Ik bedoel, als je tegen je eigen levensstijl in, toch gewoon maar SGP en Hart voor Urk blijft stemmen dan moet je natuurlijk ook niet gaan lopen zeiken. Die partijen stoppen nu eenmaal graag met de Bijbel in de hand de kop in het zand.

Die vreemde mentaliteit, waardoor veel Urkers tegen hun eigen belangen en leefstijl stemmen, is natuurlijk bizar. Hoe kan het toch dat Urkers zo extreem zijn? Zijn Urkers een soort Marokkanen? Komt het door de strenge godsdienstige opvoeding dat ze, buiten de deur, vaak zo grenzeloos zijn? Hoe kan het dat in het meest kerkelijke dorp van Nederland, zoveel gezopen wordt, zoveel vuurwerk de lucht in wordt geknald, zoveel scooter overlast is? Kunnen Urkers niet opvoeden? Zit het in de genen? Of komt het door de grote gezinnen? Schop de kinderen naar buiten en laat ze daar rotzooi trappen, dan hebben de ouders er zelf geen last van.

Misschien wordt het tijd voor een “Alles Mag Weekend”op Urk om de druk even van het vat te halen. Het valt ook niet mee om je het hele jaar aan al die regeltje te houden. Gij zult dit niet, gij zult dat niet, daar word je natuurlijk ook een beetje opstandig van. Voor de buitenkerkelijke mensen is het al moeilijk genoeg om zich aan al die wettelijke regeltjes te houden, laat staan dat je dan ook nog al die extra regeltjes van de kerk, voor je kiezen krijgt. Veel Urkers zijn zwaar gefrustreerd door al die regeltjes en kunnen daardoor geen rekening meer houden met andere mensen. Het wordt ze allemaal teveel.

Een keer per jaar een “Alles Mag Weekend” is dan misschien de oplossing. Net als de katholieken, hun carnaval hebben, krijgen wij onze “Alles Mag” periode. Wil je lekker bezopen, naakt over straat lopen en een vuurpijl uit je kont de lucht in knallen. Doe maar lekker, dit weekend mag alles. Dan kunnen de “normale” Urkers even een weekendje naar Landal Greenparks en dan gaan we na het “Alles Mag Weekend” weer gewoon lekker normaal doen. Dan zijn de “Tokkies” hun stress een beetje kwijt, dan kunnen onze kerkende medeUrkers even lekker uit hun dak gaan met seks, drugs, drank en rock en roll (de boog kan immers niet altijd gespannen staan), zodat ze daarna weer lekker in de pas van dominee kunnen meelopen.

Doen we gelijk wat illegale straatraces met auto’s, motors en scooters, een stierenrace, net als in Pamplona, door het oude dorp, aalscholvers jagen op de haven en verplassen vanaf de vuurtoren.

Dat moet, dan samen met Koninginnedag en Oud en Nieuw, toch genoeg zijn om als Urker de rest van het jaar normaal mee te kunnen draaien in een rechtsstaat waar je rekening met elkaar houdt?

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Urker cultuur

                                                             Gonzo op Urk

                                Diep in de onderwereld van het Urker uitgaansleven

 Als man, met een zojuist verkregen mid life crisis op zak, was het niet zo moeilijk om mij over te halen een avondje te gaan stappen met wat voetbalvrienden.

Het was tenslotte al weer zo’n vijftien jaar terug dat ik mijzelf ieder weekend tot een deerniswekkend hoopje mens terug reduceerde en onvergetelijke gezellige avondjes afwisselde met meelijkwekkende optredens in de krochten van de Urker onderwereld.

Ik was eigenlijk wel benieuwd wat de staat van het Urker uitgaansleven zou zijn en of het publiek, de uitbaters en de gelegenheden zijn veranderd.

Voor ik met de jongens meeging belde ik eerst mijn advocaat op om hem duidelijk te maken dat hij zich direct moest melden in de sporthal. Zonder deze brave besneden man, een ervaren kickbokser van twee meter, zet ik geen stap meer en zeker niet in de het uitgaansleven van Urk wat volgens de landelijke media vol zit met cokesnuivende, hardwerkende, losgeslagen, orthodoxe Christenen. Levensgevaarlijk…  Mijn advocaat kan me in bepaalde extreme omstandigheden advies geven, me uit hachelijke situaties redden en zondig dreigen met een rechtszaak.

Om alvast wat in de stemming te komen bestelden we eerst een paar blaadjes bier in de sporthal. De bieren smaakten goed na het voetbal maar brachten ons helaas nog niet in de juiste stemming en we waren dus genoodzaakt om enkele kopstootjes te nemen van een geheim brouwsel dat de beheerder van de sporthal zelf in zijn kelder maakt. Er wordt gezegd dat een van de ingrediënten een giftige paddenstoel is die achter de sporthal groeit. Het werkt in ieder geval wel want ik begon al zeer snel enorm in mezelf te geloven en was van mening dat ik met mijn vijftien kilo overgewicht en grijzende en kale kruin nu wel klaar was voor avondje stappen.

Onder begeleiding van de kerkklokken gingen we om zes uur eerst naar een verenigingsgebouw in de buurt van de sporthal waar ik aan de bar in een gesprek raakte met een gemeenteraadslid en ouderling van een kerk die flink aangeschoten zijn frustraties zat te spuien over het feit dat hij nu verplicht was te fietsen of te lopen over de boulevard langs de vuurtoren. Mijn suggestie dat hij misschien vanwege zijn gewicht maar beter overal naar toe kon gaan fietsen en lopen viel niet in goede aarde. “De gelovigen zullen zich niet haasten en lichamelijke oefening is tot weinig nut” was zijn repliek net voordat hij van z’n kruk afviel. Enkele zangbroeders brachten hem naar huis toe waar moeder de vrouw al met een soeppien op hem zat te wachten.

Toen enkele mannenbroeders onder het genot van de op Urk zo populaire Friese kruidenbitter nog een gezang op het zeetje brachten, werd het voor ons tijd om de vertrek vlag te hijsen.

 

Eerst maar eens naar eens naar een illegale bar op het industrie terrein die de illustere naam “De Vinger Bar” draagt. Waar die naam weg komt werd me al snel duidelijk toen we de bar binnen kwamen. Een groep jongens en meisjes zat in stilte om een tafel heen en toen wij gingen zitten stak er iemand een vinger op. Deze welgeklede en naar bleek welbespraakte jongeman nam het woord en er ontstond al snel een discussie over de politieke situatie in Europa en hoe het nu verder moet. Als je je ook wilde mengen in de discussie moest je eerst je vinger opsteken en ook de sinas en andere frisse versnaperingen werden op deze manier besteld.

Mijn advocaat adviseerde me om hier snel te vertrekken omdat deze brave zielen wel eens een smet voor mijn reputatie zouden kunnen betekenen.

Ik begreep in een keer wel waarom onze plaatselijke orthodoxe politieke partijen zo ingenomen zijn met het illegale barren circuit. In dit soort gelegenheden kan onze jeugd zich op een beschaafde manier verpozen zonder te worden verleid door op geld beluste uitbaters.

 

Op naar het dorp waar we eerst werden belaagde door enkele leden van de orthodoxe maffia die ons er van wilden weerhouden onze weg te vervolgen. Toen ik toch verder probeerde te lopen werd ik met een staten bijbel op mijn hoofd geslagen. Gelukkig kon mijn besneden advocaat de mannen van mij wegjagen want anders had er een stille tocht op Urk kunnen plaatsvinden. Na dit bloedige oponthoudt belanden we in café het Zoldertje. Toen ik binnen kwam schoten er allemaal kinderen onder de tafels en ik kreeg de indruk dat ze in deze kinderopvang net begonnen waren met een ouderwets verstoppertje spelen. Na enige tijd kwamen er weer wat hoofden schuchter achter de stoelen en tafels te voorschijn. “Gelukkig, het is m’n vader niet”, hoorde ik enkele kinderen met een vers diploma van de lagere school op zak zeggen.

Achter de bar stond een mevrouw van eerbiedwaardige leeftijd die ondanks haar AOW pensioen nog steeds de eindjes bij elkaar moest knopen door het verkopen van alcoholische dranken aan losgeslagen pubers.

Ik keek eens wat om me heen toen ik oogcontact kreeg met een jongen van een jaar of vijftien. Ik keek hem waarschijnlijk niet iets te lang aan want al snel kwam hij met een groep vrienden om me heen staan. “We zullen die ouwe lul wel eens in een kanger meppen”,  zei de jongen.

Gelukkig had ik nog wat snoep in mijn jaszak zitten en met een zure bom en een rolletje trekdrok kon ik ze om de tuin leiden.

Ondertussen sommeerde mijn advocaat de jongens om ruim baan te maken en kon ik de beteuterde barbejaarde, die net blij was dat er iemand aan de bar zat die Van Basten nog had zien scoren op het EK van 88, achterlaten en onze weg vervolgen op deze kroegentocht.

 

Op naar het “schippertje” waar ik terstond een bekende Nederlander tegen het lijf liep. Deze man was enkele weken lang een geliefd figuur in een docu soap in het bekende programma “Man bijt hond” maar hij was helaas niet in staat mij een handtekening te verschaffen.

Aan de bar gezeten bleek dat ik tussen een bokker en een peker was beland. Toen ik dit in de gaten kreeg kon ik de verleiding niet weerstaan om eens een balletje op te gooien over de nieuwe sorteer machines in de afslag. Als snel vlogen de bijvoeglijke naamwoorden over de bar, gevolgd door wild arm bewegingen die resulteerden in een mislukte knokpartij.

Tevreden liep ik met mijn voetbal vrienden naar buiten. “Het Haventje” zat propvol en “de Start” was ons iets te ruig dus we liepen gelijk maar door naar “de Pub” waar good old Rod Stewart met knijpstem nog steeds achter de bar stond. De Pub is een legendarische opgepimpte kast met een bar maar bij tijd en wijl zeker gezellig en er hebben zelfs landelijk bekende artiesten opgetreden net voordat ze erg bekend werden of toen ze al op hun retour waren.

Na een paar Amsterdammertjes gingen we eens in de “Wabu” kijken. Vroeger kwamen hier vooral de studenten en dat waren in de ogen van de gemiddelde Urker destijds “homo’s”. Dat zegt iets over de minachting op Urk voor opleidingen en het vermeerderen van kennis.

Nog steeds zaten hier vooral studenten en mijn advocaat adviseerde me dan ook te vertrekken omdat mijn heteroseksuele imago wel eens een dreun kon krijgen in dit cafe.

Met de kraag hoog opgetrokken verlieten we de Wabu en kwamen we er achter dat we toen nergens meer in konden komen.

Dan maar weer het illegale circuit in. Op het industrie terrein belanden we in een bar waar menig legaal uitbater stik jaloers op zou zijn. We waren inmiddels zo beschonken dat we de schroom van ons hadden afgegooid en onze beste break dance moves ten beste gaven op de dansvloer.

Ondanks mijn beschonken staat merkte ik al snel de meelijkwekkende blikken die ik kreeg van de jongeren rond de dansvloer. Vroeger kon ik nog wegkomen met een Pulp Fiction schaarbeweging maar tegenwoordig moet je echt kunnen dansen en zitten ze zeker niet te wachten op een kale gozer die wanhopig de moonwalk probeert na te doen.

Gelukkig verlosten mijn vrienden me uit mijn lijden en sleepten me mee naar de “Oude Dijk”.

“Effen Chillen”, zeiden ze.

Het moet gezegd worden dat de Oude Dijk een van de meest sociale en gezellige buurten van Urk is want zelfs s’nachts om vier uur kan je daar nog gewoon bij een buurman binnenvallen om even gezellig een neutje mee te drinken.

Omdat ik me niet zo erg fit voelde kreeg ik van een gezellige buurman een pilletje aangeboden waar ik, aldus de buurman, weer snel topfit van zou worden. Een gegeven paard moet je niet in de bek kijken en je moet tenslotte ook wat vertrouwen hebben in de mensheid en ik slikte dit pilletje dan ook door met een grote slok bier. Het moet gezegd worden dat ik me al snel een stuk beter voelde en dat ik de mensen om me heen ook steeds aardiger begon te vinden.

Het is toch ook wat met die drugs op Urk he…begon ik een gesprek. De andere aanwezigen begonnen hard te lachen en ik nestelde me stevig tegen een kat die daar in de bank lag. Al snel belande ik in een heftige discussie met deze kat over het feit dat ze s’nachts van die rare jank geluiden maken. De kat verzekerde dat ik ook rare jank geluiden zou maken als ik zag wat zij zagen en ik wist wat zij wisten.

Mijn vrienden vonden het nu tijd om me thuis af te gaan leveren. Gelukkig begreep mijn vrouw ook dat een man af en toe een verzetje nodig heeft en kon ik dus met een gerust hart gaan slapen na een avondje Gonzo op Urk.

 Hunter Knielus Thompson